Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 VATU, opodatkowaniu VAT podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Te podstawowe z punktu widzenia systemu VAT pojęcia dotyczące czynności opodatkowanych zasadniczo uzupełniają się i są względem siebie wymienne: dostawa towarów nie może być jednocześnie świadczeniem usług, i vice versa. Zgodnie z art. 8 ust. 1 VATU, świadczeniem usług jest bowiem każde świadczenie, które nie stanowi dostawy towarów.

Z tym większą uwagą warto zapoznać się z interpretacją indywidualną Dyrektora KIS z 7.8.2020 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.236.2020.2.PK.

4 moduły Systemu Legalis z Bazą prawa i orzecznictwa od 150 zł netto/m-c Sprawdź

Czego dotyczyła sprawa?

Podatnik – wnioskodawca planuje świadczenie usług ektro-mobilności w rozumieniu przepisów ustawy z 11.1.2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 908 ze zm., dalej: ElektromobPalAltU). Ujmując rzecz w skrócie, w ramach prowadzonej działalnosci, umożliwi swoim klientom dostęp do stacji ładowania pojazdów elektrycznych.

Podatnik nie będzie operatorem stacji ładowania. Skorzysta w tym zakresie ze stacji ładowania zewnętrznego operatora lub też innego dostawcy usługi e-mobilności. Powyższe oznacza, że proste naładowanie samochodu elektrycznego na stacji ładowania pojazdów wymaga zaangażowania (i) właściciela punktu ładowania, (ii) operatora, (iii) dostawcy (lub kilku dostawców) usługi elektromobilności no i samego (iv) nabywcy końcowego. Gdy wspomnimy jeszcze o tym, że właściciel stacji nabywa energię elektryczną od przedsiębiorstwa energetycznego (najczęściej innego niż jej producent), robi się całkiem długi łańcuch.

Poza samym dostępem do stacji ładowania, podatnik będzie zapewniał także świadczenia dodatkowe takie jak korzystanie z infrastruktury stacji ładowania, wyszukiwanie ogólnodostępnych stacji ładowania za pośrednictwem samochodu czy telefonu komórkowego, korzystanie z aplikacji mobilnej itp.

Sposób kalkulacji ceny za naładowanie pojazdu będzie zależał od rodzaju terminala do ładowania (na prąd stały lub zmienny), czasu ładowania lub też będzie określony ryczałtowo. Ceny te będą negocjowane przez podatnika z operatorami, będzie on miał więc wpływ na ich kształtowanie. Z tytułu ww. czynności, podatnik będzie wystawiał na swoich klientów zbiorcze faktury za dany okres rozliczeniowy.

Dyrektor KIS w wydanej interpretacji uznał, że jakkolwiek podatnik ma zamiar świadczyć usługi elektromobilności w rozumieniu ElektromobPalAltU, z punktu widzenia VAT będzie dokonywał dostawy towarów w łańcuchu dostaw. Zgodził się w tym zakresie z poglądem podatnika. Przy okazji potwierdził też kompleksowy charakter świadczenia oraz brak stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju (ale to temat na osobną historię).

Omawiana interpretacja nie jest zaskakująca o tyle, o ile zgodnie z art. 2 pkt 6 VATU towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Energia elektryczna jest więc towarem i co do tego praktyka podatkowa nie ma wątpliwości od zarania dziejów.

Niemniej, powstaje ciekawy dysonans, gdy ta sama czynność nazywana wprost w przepisach „świadczeniem usług”, na gruncie przepisów podatkowych jest jednak dostawą towarów. Autonomia prawa podatkowego raz jeszcze zaznacza swoją obecność (co też nie jest niczym nowym).

Interpretacja jest jednak ciekawa także z innego względu. Jako żywo, opisywany problem przypomina bowiem znane od lat rozterki podmiotów korzystających z kart paliwowych. Tam również dochodzi do wieloetapowej realizacji świadczenia na rzecz użytkownika pojazdu. Zdarza się jednak, że organy i sądy (w tym TSUE w znanym wyroku z 15.5.2019 r. w sprawie Vega International, sygn. C-235-18) kwestionują łańcuchowy i towarowy charakter transakcji, doszukując się aspektu zwolnionych z VAT usług finansowych.

Technologia idzie do przodu, podatkowe problemy a przynajmniej wątpliwości jak widać jednak na tym przykładzie zostają podobne. Podobna jak w przypadku kart paliwowych jest też argumentacja podatnika przemawiająca za towarowym modelem.

I wszystko byłoby względnie w porządku, gdyby nie fakt, że Ministerstwo Finansów znów chce delikatnie zamieszać w kotle. Zgodnie z opublikowanym niedawno projektem tzw. SLIM VAT, MF zamierza usunąć art. 7 ust. 8 VATU, będący zasadniczo podstawą do przyjęcia towarowego schematu w tego typu sytuacjach. MF nazywa ten przepis „nadregulacją względem przepisów prawa unijnego” i superfluum (norma zeń płynąca może być wyprowadzona zdaniem MF z przepisów ogólnych).

Niemniej, tego rodzaju zakusy „porządkowe” z reguły budzą uzasadniony niepokój podatników. Zwłaszcza ci, którzy korzystali z ochrony interpretacji indywidualnej w zakresie kart paliwowych martwią się, że wraz z uchyleniem art. 7 ust. 8 VATU ochrona ta może zacząć być kontestowana.

Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 7.8.2020 r.,0111-KDIB3-3.4012.236.2020.2.PK

Wszystkie aktualności n.ius® po zalogowaniu. Nie posiadasz dostępu? Przetestuj. Sprawdź