Usługa wykonywana przez kierowcę Ubera jest usługą transportową


WSA wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z wyrokiem TSUE z 20.12.2017 r. (C- 434/15), który orzekł, że artykuł 56 TFUE w zw. z art. 58 ust. 1 TFUE, a także art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 12.12.2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznymi i art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22.6.1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20.7.1998 r., do którego odsyła art. 2lit. a) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 8.6.2000 r. WSA tym samym przyjął, że nie ma wątpliwości, co do charakteru wykonywanej usługi. Skoro TSUE potraktował Uber jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa) to za oczywiste jest, że druga część usługi (przewóz pasażera) również jest usługą transportową.


Stan faktyczny

Podstawą wydania wyroku było skierowanie skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W wyniku kontroli inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego zostało stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za naruszenie przepisów ustawy z 6.9.2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz.U. z 2019 r. poz. 58 ze zm.; dalej jako: TransDrogU), tj. art. 18 ust. 4 a z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w przepisie art. 18 ust. 4 b TransDrogU. W odwołaniu od ww. decyzji skarżący zarzucił decyzji błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne zastosowanie prawa polegające na niewłaściwej interpretacji norm prawnych stanowiących podstawę nałożenia kary. Skarżący podniósł, że wykonany przez niego przewóz wiązał się z poniesieniem kosztów i nie był ukierunkowany na osiągnięcie żadnej korzyści. Tłumaczył, że wyświadczył przewożonym osobom przysługę. Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu wydanej decyzji wskazał na ustalenia faktyczne w sprawie, z których wynika, że skarżący podczas kontroli drogowej przeprowadzonej przez inspektorów ITD nie okazał licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Kontrolujący przesłuchali skarżącego w charakterze strony. Z zeznań wynikało, że miesiąc wcześniej przewoził pasażerów używając aplikacji Uber. Tych samych pasażerów skarżący przewoził w dniu kontroli. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy potwierdza wykonywanie przez skarżącego zarobkowych okazjonalnych przewozów osób. Organ wskazał, że nieprowadzenie zarejestrowanej, legalnej działalności gospodarczej nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz okazjonalny za popełnione naruszenia.

Organ podniósł też, że kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Organ ustalił, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 18 ust. 4b TransDrogU. Opłata za przewóz została wprawdzie określona, ale nie zawarto z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa.

Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazany został przepis art. 138 § 1 pkt 1 KPA, art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1art. 5b ust. 1art. 18 ust. 4a, ust. 4b i ust. 5art. 87 ust. 1art. 92a ust. 1,2 i 6 TransDrogU oraz Ip. 1.1 i 2. 10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Stanowisko WSA

Decyzja WITD została zaskarżona do WSA. W skardze zarzucono m.in. naruszenie art. 92 a ust. 1 i 2 w zw. z art. 93 ust. 1 TransDrogU poprzez ich zastosowanie w sprawie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji nakładającej na skarżącego karę finansową, podczas, gdy skarżący nie dokonywał przewozu z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu.

WSA w pierwszej kolejności odniósł się do charakteru przewozu. Uznał, że nie stanowił on publicznego przewozu osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami (przewóz regularny- art. 4 pkt 7 TransDrogU), niepublicznego przewozu regularnego określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (przewóz regularny specjalny – art. 4 pkt 9 TransDrogU), ani wielokrotnego przewozu zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym (przewóz wahadłowy – art. 4 pkt 10 TransDrogU). Odwołując się do ustawy o transporcie drogowym wskazał, że art. 5 ust. 1 TransDrogU stanowi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2 TransDrogU, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21.10.2009 r. Jak wynika natomiast z art. 5b ust. 1 TransDrogU uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,
2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,
3) taksówką.

Przywołał również treść art. 18 ust. 4a TransDrogU, zgodnie z którym przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast w świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 TransDrogU, dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.

W związku z powyższym WSA zakwalifikował przewóz jako przewóz okazjonalny, ale w celach zarobkowych. Skarżący nie spełnił wymogów wynikających z art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b pkt 2 TransDrogU, ponieważ samochód osobowy, którym dokonano przewozu pasażerów nie spełniał kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a TransDrogU.

W ocenie WSA skarżący nie spełnił również wymogów konstrukcyjnych pojazdu z art. 18 ust. 4a TransDrogU oraz nie posiadał wymaganej na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 TransDrogU, licencji na dokonywanie przewozu okazjonalnego osób. Nałożoną karę w wysokości 10 000 zł Sąd ocenił za prawidłową, wyjaśniając, że zgodnie z art. 92a ust. 2 TransDrogU, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł. Ponadto WSA wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z wyrokiem TSUE z 20.12.2017 r. (C- 434/15), który orzekł, że artykuł 56 TFUE w zw. z art. 58 ust. 1 TFUE, a także art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 12.12.2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznymi i art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22.6.1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20.7.1998 r., do którego odsyła art. 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 8.6.2000 r. WSA tym samym przyjął, że nie ma wątpliwości, co do charakteru wykonywanej usługi. Skoro TSUE potraktował Uber jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa) to za oczywiste jest, że druga część usługi (przewóz pasażera) również jest usługą transportową.

KOMENTARZ

Omawiany wyrok WSA wpisuje się w linię orzeczniczą sądów administracyjnych w zakresie kwalifikacji usługi przewozu (zob. wyrok WSA z 16.4.2018 r. II SA/KR 1142/17). 
Na uwagę zasługuje odwołanie się w orzeczeniu do wyroku TSUE z 20.12.2017 r. (C- 434/15), w którym Trybunał badał charakter usługi wykonywanej w ramach Ubera. Trybunał przyjął, iż działalność (pośrednictwo między kierowcą a klientami) prowadzona przez Ubera stanowi usługę transportową. Zdaniem WSA wyrok TSUE potwierdził prawidłowość oceny charakteru wykonywanej usługi jako usługi transportowej. WSA uznał, że w stanie faktycznym sprawy wykonywany przez kierowcę Ubera przewóz stanowi usługę transportową.WSA przyjął, że w w przedmiotowej |sprawie przewóz został wykonany w celach zarobkowych, na telefoniczne zamówienie klienta, samochodem osobowym, który nie był oznakowany jako taksówka. Dlatego też zdaniem WSA organy prawidłowo uznały, że w sprawie nie miał miejsca przewóz taksówką, jak również nie był to niezarobkowy przewóz grzecznościowy.WSA zakwalifikował usługę jako przewóz okazjonalny, który musi spełniać warunki określone w ustawie o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 5 ust. 1TransDrogU podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2 TransDrogU, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Pojazd w ramach przewozu okazjonalnego musi być przystosowany do przewozu co najmniej 7 osób (tak art. 18 ust. 4a TransDrogU), chyba że mamy do czynienia z wyjątkiem z art. 18 ust. 4b pkt 2 TransDrogU. W stanie faktycznym sprawy żaden z wyjątków nie został jednak wykazany. Tym samym WSA uznał, że nałożona kara jest odpowiednia. Naruszenie polegało na braku licencji oraz wykonywaniu przewozu nieodpowiednim pojazdem.

Wyrok WSA z 9.1.2019 r., III SA/Kr 741/18

Autorka: Małgorzata Sieradzka
2019-09-10


Więcej aktualności n.ius® – w Systemie Legalis.
Umów się na spotkanie i przetestuj bezpłatnie →

 

Przetestuj System Legalis

 
Zadzwoń:
22 311 22 22
Koszt połączenia wg taryfy operatora.
lub zostaw nam swój numer telefonu
i adres e-mail, a skontaktujemy się z Tobą:

W polu numeru telefonu należy stosować wyłącznie cyfry (min. 9).


Wyślij

Wydawnictwo C.H.Beck
ul. Bonifraterska 17
00-203 Warszawa
Tel: 22 311 22 22
E-mail: legalis@beck.pl
NIP: 522-010-50-28, KRS: 0000155734
Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy
w Warszawie Kapitał Spółki: 88 000 zł

Zasady przetwarzania danych osobowych