Ustawa z 24.7.2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 1423) została 18.8.2020 r. podpisana przez Prezydenta RP. Zmienia ona dotychczas obowiązującą ustawę z 10.6.2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (t.j.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2206, dalej: DelegowPracU), zaś jej celem jest wdrożenie do polskiego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/957 z 28.6.2018 r. zmieniającej dyrektywę 96/71/WE dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.Urz. UE L 173 z 9.7.2018, str. 16 ze zm., dalej: dyrektywa 2018/957). Dyrektywa ta nałożyła na państwa członkowskie obowiązek przyjęcia i opublikowania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do jej wykonania do 30.7.2020 r. (art. 3 ust. 1 akapit 1 dyrektywy 2018/957). Wobec tego, stosownie do treści art. 13 ustawy z 24.7.2020 r. wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia, z zastrzeżeniem pewnych wyjątków wskazanych w tym przepisie.

4 moduły Systemu Legalis z Bazą prawa i orzecznictwa od 150 zł netto/m-c Sprawdź

Rozszerzenie katalogu minimalnych warunków zatrudnienia

Zgodnie z art. 4 ust. 1 DelegowPracU, pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP zapewnia takiemu pracownikowi, do upływu okresu 12 miesięcy delegowania, warunki zatrudnienia nie mniej korzystne niż wynikające z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495), zwanej dalej „Kodeksem pracy”, oraz innych przepisów regulujących prawa i obowiązki pracowników.

Powyższy przepis reguluje obowiązek pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP zagwarantowaniu mu pewnych minimalnych standardów zatrudnienia.

Zgodnie z dotychczas obowiązującymi przepisami katalog minimalnych warunków zatrudnienia obejmował: normy i wymiar czasu pracy oraz okresy odpoczynku dobowego i tygodniowego, wymiar urlopu wypoczynkowego, minimalne wynagrodzenie za pracę, wysokość wynagrodzenia i dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych, bezpieczeństwo i higienę pracy, ochronę pracownic w okresie ciąży oraz w okresie urlopu macierzyńskiego, zatrudnianie młodocianych oraz wykonywanie pracy lub innych zajęć zarobkowych przez dziecko, zasady równego traktowania oraz zakaz dyskryminacji w zatrudnieniu, a także wykonywanie pracy zgodnie z przepisami o zatrudnianiu pracowników tymczasowych.

Dyrektywa 2018/957 modyfikuje natomiast ten katalog i rozszerza go o wynagrodzenie i warunki zakwaterowania pracowników. Zmiana ta polega na zastąpieniu „minimalnej stawki płacy” – „wynagrodzeniem” oraz dodaniu do ww. warunków zatrudnienia – warunków zakwaterowania pracowników, w przypadku gdy jest ono zapewniane przez pracodawcę pracownikom znajdującym się daleko od ich normalnego miejsca pracy, oraz stawek dodatków lub zwrotu wydatków na pokrycie kosztów podróży, wyżywienia i zakwaterowania dla pracowników znajdujących się daleko od domu z powodów zawodowych. Jednakże, z uwagi na fakt, iż obowiązujące w Polsce przepisy prawa nie zawierają szczegółowych regulacji dotyczących warunków zakwaterowania pracowników, ustawa nie przewiduje włączenia tego warunku do minimalnego katalogu warunków, zawartego w art. 4 ust. 2 DelegowPracU.

Z uwagi na cel ustawodawcy unijnego (a co za tym idzie także polskiego prawodawcy), jakim jest promowanie zasady, że za tę samą pracę w tym samym miejscu powinno przysługiwać to samo wynagrodzenie oraz zapewnienie uczciwych warunków wynagrodzenia pracownikom delegowanym, w kolejnych ustępach art. 4 DelegowPracU uregulowano zasady ustalania wynagrodzenia za pracę.

Delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług na nowych zasadach

Jak czytamy w uzasadnieniu ustawy, dostępnym na stronach internetowych Sejmu RP (druk nr 430), jednym z celów ustawy jest także stworzenie jednej kompleksowej regulacji prawnej dotyczącej kluczowych zagadnień związanych z delegowaniem pracowników w ramach świadczenia usług. Wobec tego przepisy ustawy dotyczą również takich zagadnień jak:

  • zmiana definicji pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP (zmiana art. 3 pkt 4 DelegowPracU) oraz pracodawcy delegującego pracownika z terytorium RP (zmiana art. 3 pkt 5 DelegowPracU);
  • wprowadzenie 12-miesięcznego okresu gwarancji stosowania minimalnych warunków zatrudnienia (zmiana art. 4 ust. 1 DelegowPracU);
  • wprowadzenie możliwości złożenia umotywowanego powiadomienia (nowy art. 4a);
  • rozszerzenie poziomu gwarancji warunków zatrudnienia w przypadku niezłożenia umotywowanego powiadomienia do upływu okresu 12 miesięcy delegowania lub gdy okres delegowania przekroczy 18 miesięcy w przypadku złożenia ww. powiadomienia (nowy art. 4b);
  • wprowadzenie zasady sumowania okresów delegowania pracowników wykonujących to samo zadanie w tym samym miejscu (nowy art. 4c);
  • określenie warunków zatrudnienia gwarantowanych przez agencje pracy tymczasowej lub agencje wynajmujące personel (nowy art. 4d);
  • zmiana formy należytej staranności (zmiana art. 8 DelegowPracU);
  • modyfikacja zadań, uprawnień kontrolnych i pokontrolnych Państwowej Inspekcji Pracy, a także zakresu przedmiotowego dokonywanej przez ww. Inspekcję kontroli oraz zakresu informacji publikowanych na jej stronie internetowej (zmiana art. 9, 12, 13 ust. 1, 14 i 15 ust. 1 DelegowPracU);
  • rozszerzenie obowiązku aktualizacji danych pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP (zmiana art. 24 ust. 5 DelegowPracU);
  • zapewnienie identyfikowalności składników wynagrodzenia (zmiana art. 25 ust. 1 pkt 3 DelegowPracU);
  • wprowadzenie obowiązków informacyjnych pracodawcy użytkownika, do którego skierowany został do pracy pracownik z innego państwa członkowskiego lub który kieruje pracownika do pracy w innym państwie członkowskim (nowy rozdział 5a).
Wszystkie aktualności n.ius® po zalogowaniu. Nie posiadasz dostępu? Przetestuj. Sprawdź