Najważniejsze zmiany

Projekt ustawy wprowadza kompleksową przebudowę art. 199 ustawy z 6.6.1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 383, dalej KK), różnicując odpowiedzialność karną w zależności od statusu pokrzywdzonego oraz relacji łączącej go ze sprawcą. Do najważniejszych wprowadzanych mechanizmów należą:

  • modyfikacja sankcji w typie podstawowym – podwyższenie kary pozbawienia wolności za doprowadzenie do obcowania płciowego przez nadużycie stosunku zależności z poziomu do lat 3 na karę w przedziale od 1 roku do 10 lat;
  • kategoryzacja ochrony małoletnich – ustanowienie surowszych ram odpowiedzialności od 2 do 15 lat pozbawienia wolności za czyny popełnione na szkodę osób niepełnoletnich, w tym czyny polegające na nadużyciu zaufania lub udzieleniu korzyści majątkowej;
  • typ kwalifikowany dla określonych ról zawodowych – wyodrębnienie katalogu podmiotów, wobec których zastosowanie ma zaostrzona sankcja w wymiarze od 3 do 20 lat pozbawienia wolności;
  • zmiana kwalifikacji czynu na zbrodnię – ustanowienie dolnej granicy kary na poziomie 3 lat pozbawienia powoduje, że czyny te na gruncie polskiego prawa karnego stają się zbrodniami, a nie występkami;
  • poszerzenie znamion typu kwalifikowanego – zrównanie w skutkach prawnych nadużycia szczególnej zależności zawodowej z użyciem przemocy fizycznej, psychicznej, podstępu oraz wykorzystaniem bezradności lub niepełnosprawności intelektualnej pokrzywdzonego;
  • ograniczenie orzekania kar wolnościowych – podniesienie dolnych granic ustawowego zagrożenia karą znacząco zawęża sądom orzekającym możliwość stosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.

Uzasadnienie i cel projektowanej regulacji

Projekt nowelizacji stanowi odpowiedź na analizę dotychczasowej praktyki orzeczniczej sądów powszechnych oraz postulaty zgłaszane przez organy międzynarodowe. Dokumentacja dołączona do projektu wskazuje, że obowiązujące dotąd ramy odpowiedzialności karnej nie odzwierciedlały faktycznego stopnia społecznej szkodliwości omawianych czynów.

W uzasadnieniu powołano się na stanowisko organów Organizacji Narodów Zjednoczonych, w tym w szczególności Komitetu CEDAW. Instytucje te od lat wskazują, że przemoc seksualna występująca w relacjach o charakterze zależnościowym wymaga szczególnej reakcji prawnokarnej ze strony państwa. Wynika to z uwarunkowań wiktymologicznych, gdyż pokrzywdzeni w takich relacjach znacznie rzadziej decydują się na zgłoszenie przestępstwa organom ścigania ze względu na obawę przed odwetem zawodowym, środowiskowym lub instytucjonalnym, a także z powodu długotrwałych skutków psychicznych.

Beck Akademia - praktyczne szkolenia online - sprawdź aktualny harmonogram Sprawdź

Analiza zmian w typie podstawowym i ochrona małoletnich

Zgodnie z projektowanym brzmieniem art. 199 § 1 KK, sprawca, który przez nadużycie stosunku zależności lub wykorzystanie krytycznego położenia, doprowadza inną osobę do obcowania płciowego, innej czynności seksualnej albo do jej wykonania, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Przepis ten obejmuje sytuacje asymetrii władzy, wynikające ze stosunków prawnych np. stosunek pracy, służba wojskowa lub faktycznych tj. zależność ekonomiczna. Podniesienie dolnej granicy do 1 roku pozbawia sądy elastyczności, zmuszając do wymierzania bezwzględnej kary pozbawienia wolności we wszystkich przypadkach, w których nie zachodzą nadzwyczajne okoliczności łagodzące.

Ustawodawca wyodrębnia i zaostrza odpowiedzialność w przypadku, gdy ofiarą przestępstwa jest osoba małoletnia. Projektowany art. 199 § 2 KK zakłada dla takich czynów karę pozbawienia wolności od 2 do 15 lat. Ponadto, art. 199 § 3 KK skonstruowano odrębny typ przestępstwa, nakierowany na penalizację zachowań polegających na obcowaniu płciowym z małoletnim przy wykorzystaniu specyficznych metod wpływu: nadużycia zaufania lub udzielenia w zamian korzyści majątkowej, osobistej albo samej obietnicy takiej korzyści. Sankcja karna jest tu tożsama z tą określoną we wcześniejszym paragrafie.

Katalog zawodów zaufania publicznego – kwalifikacja jako zbrodnia

Najistotniejszą z punktu widzenia dogmatyki prawa karnego zmianą jest dodanie do art. 199 KK nowego § 4. Przepis ten ustanawia typ kwalifikowany przestępstwa dla ściśle określonego kręgu sprawców, charakteryzujących się szczególną rolą społeczną i powierniczą. Zgodnie z redakcją przepisu, zastosowanie znajduje on wobec osoby, od której pokrzywdzony jest „szczególnie zależny”.

Ustawodawca zdecydował się na sformułowanie katalogu otwartego, jednakże wymienił wprost najważniejsze role podlegające zaostrzonej odpowiedzialności. Należą do nich: lekarz, terapeuta, psycholog, nauczyciel, wychowawca, opiekun, duchowny, przełożony oraz inna osoba sprawująca faktyczną opiekę.

Włączenie tych konkretnych zawodów do treści ustawy karnej ma doniosłe skutki. Relacja pacjent-lekarz, uczeń-nauczyciel czy wierny-duchowny opiera się z założenia na zaufaniu i autorytecie. Ustawodawca uznał, że nadużycie tego autorytetu w celu zaspokojenia seksualnego stanowi czyn o najwyższym stopniu szkodliwości społecznej. Z tego powodu dla czynów opisanych w § 4 przewidziano karę pozbawienia wolności od 3 do 20 lat.

Na gruncie art. 7 § 2 KK zbrodnią jest czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3. Tym samym zachowania opisane w art. 199 § 4 KK uzyskują status zbrodni. Pociąga to za sobą szereg konsekwencji systemowych.

Przepisy przejściowe i termin wejścia w życie

Projektodawca nie przewidział w ustawie złożonych przepisów przejściowych. Projekt zakłada standardowy okres dostosowawczy. Zgodnie z dyspozycją zawartą w przepisach końcowych aktu, ustawa o zmianie ustawy – Kodeks karny wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w dzienniku ustaw. Krótkie vacatio legis argumentowane jest potrzebą jak najszybszego dostosowania norm krajowych do standardów ochrony praw człowieka określonych w ratyfikowanych przez Polskę konwencjach międzynarodowych. Zgodnie z podstawowymi zasadami prawa karnego materialnego, w sprawach o czyny popełnione przed wejściem w życie nowelizacji, sądy będą miały obowiązek stosować ustawę względniejszą dla sprawcy.

Wszystkie aktualności n.ius® po zalogowaniu. Nie posiadasz dostępu? Kup online, korzystaj od razu! Sprawdź

Artykuł pochodzi z Systemu Legalis. Bądź na bieżąco, polub nas na Facebooku →