Rozstrzygnięcie WSA w Poznaniu z 7.5.2026 r.
Wyrokiem z 7.5.2026 r., II SAB/Po 53/26, Legalis, WSA w Poznaniu częściowo uwzględnił skargę J.J. (dalej: Skarżący) na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w […] (dalej: Organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z 31.12.2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. W sentencji tego orzeczenia WSA w Poznaniu zobowiązał Organ do rozpoznania wyłącznie punktów 6 i 7 wniosku (pkt 1 sentencji), stwierdził bezczynność Organu w zakresie powyższych punktów (pkt 2 sentencji), stwierdził, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (pkt 3 sentencji) oraz zasądził na rzecz Skarżącego zwrot kosztów sądowych (pkt 4 sentencji).
Wniosek o uzupełnienie wyroku
Następnie, pismem z 25.5.2026 r., Skarżący wniósł o uzupełnienie sentencji wyroku w zakresie, w jakim WSA w Poznaniu nie orzekł o całości skargi. Skarżący wskazał, że ww. wyrok nie zawiera formalnego rozstrzygnięcia oddalającego skargę w pozostałym zakresie, mimo że w uzasadnieniu tego wyroku WSA w Poznaniu wprost wskazał, iż skarga w tej części (tj. w zakresie dotyczącym pkt 4 i 5 wniosku o udostępnienie informacji publicznej) podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30.8.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej: PostAdmU). Skarżący argumentował, że uzasadnienie wyroku nie może zastępować sentencji, ponieważ to sentencja określa ostateczny zakres rozstrzygnięcia sądu, zakres uwzględnienia skargi, zakres jej oddalenia oraz powagę rzeczy osądzonej. Wskazał ponadto, że jeżeli WSA w Poznaniu uznał, że skarga w pozostałym zakresie podlegała oddaleniu, to rozstrzygnięcie tej treści powinno bezwzględnie znaleźć się w sentencji wyroku, a jego brak powoduje niepełność orzeczenia, uzasadniającą zastosowanie art. 157 § 1 PostAdmU.
Stan prawny
WSA w Poznaniu uznał, że ww. wniosek o uzupełnienie wyroku zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na kwestie przedstawione w sposób wyczerpujący poniżej.
W pierwszej kolejności WSA w Poznaniu odniósł się do stanu prawnego, znajdującego zastosowanie w sprawie i wskazał, że – zgodnie z art. 157 § 1 PostAdmU – strona może, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie – od dnia jego ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Dalej WSA w Poznaniu wskazał, że orzeczenie w tym przedmiocie, tj. uzupełniające wyrok, zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 PostAdmU).
Następnie WSA w Poznaniu odniósł się do dotychczasowego stanowiska prezentowanego w orzecznictwie, zgodnie z którym sytuacja, w której sąd nie orzekł o całości skargi zachodzi wówczas, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sytuacja taka ma miejsce również wtedy, jak podkreślił WSA w Poznaniu, gdy sąd nie odniósł się w sentencji do części żądania, choćby nawet w tym zakresie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie uzupełnienia wyroku
Przenosząc powyższe rozważania na temat nieorzeczenia przez sąd o całości skargi, skutkującego koniecznością uzupełnienia wyroku, na grunt rozpoznawanej sprawy, WSA w Poznaniu uznał, że wskazana powyżej przesłanka zaistniała w analizowanej sprawie. W ocenie WSA w Poznaniu należy w pełni podzielić argumentację Skarżącego, zawartą we wniosku z 25.5.2026 r. Analiza akt sprawy prowadzi bowiem do konkluzji, że WSA w Poznaniu – na skutek najprawdopodobniej zwykłego przeoczenia – nie zawarł w sentencji wydanego 7.5.2026 r. wyroku rozstrzygnięcia w przedmiocie oddalenia skargi w pozostałej części. W tym kontekście sąd zauważył, że choć w uzasadnieniu pierwotnego wyroku odniósł się merytorycznie do konieczności oddalenia skargi w pozostałym zakresie i przedstawił motywy takiego stanowiska, to jednak pominął ten niezbędny element w samej sentencji wyroku. Jak zaś trafnie zauważył Skarżący, uzasadnienie orzeczenia nie posiada mocy wiążącej w tym sensie, w jakim posiada ją sentencja, i nie może jej zastępować.
Podsumowując, WSA w Poznaniu wskazał, że skoro skarga nie została w całości uwzględniona, to WSA w Poznaniu miał obowiązek dać temu wyraz w sentencji poprzez jej oddalenie w pozostałym zakresie. Wskazany brak rozstrzygnięcia należało zatem uzupełnić, w trybie art. 157 § 1 PostAdmU, dodając jako punkt 5 sentencji wyroku z 7.5.2026 r. rozstrzygnięcie o treści: „oddala skargę w pozostałym zakresie”. Mając na uwadze powyższe, WSA w Poznaniu, na podstawie art. 157 § 1 i 3 PostAdmU, uzupełnił wyrok z 7.5.2026 r. w opisany wyżej sposób.
Komentarz
Mając na uwadze stan faktyczny ustalony w analizowanej sprawie, WSA w Poznaniu wypowiedział się na temat jednej z instytucji przewidzianych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jaką jest uzupełnienie wyroku na wniosek strony postępowania, jak również ustawowych przesłanek umożliwiających złożenie przedmiotowego wniosku. Odnosząc się do wnioskowego trybu postępowania w tym zakresie, wskazać należy, że – zgodnie z art. 157 § 1 PostAdmU – strona może wystąpić z takim wnioskiem w ściśle określonym, czternastodniowym terminie, liczonym od dnia doręczenia jej wyroku z urzędu lub od dnia ogłoszenia ww. rozstrzygnięcia (gdy nie doręcza się go stronie). Termin ten podlega przywróceniu na zasadach ogólnych zawartych w PostAdmU. Z kolei stosownie do art. 157 § 1a PostAdmU uchybienie ww. terminu skutkuje odrzuceniem wniosku. W przedmiocie uzupełnienia wyroku może orzekać wyłącznie sąd, który wydał wyrok (co nie obejmuje wymogu zachowania tożsamości składu orzekającego). Nawet więc NSA nie może uzupełnić wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jak wskazuje się w orzecznictwie, instytucja uzupełnienia wyroku może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia.
Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 PostAdmU, dotyczy zatem sytuacji, w której orzeczenie to jest niekompletne (postanowienie WSA w Poznaniu z 13.12.2022 r., IV SA/Po 578/22, Legalis). Instytucja uzupełnienia orzeczenia służy temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym (postanowienie NSA z 16.12.2021 r., I GZ 421/21, Legalis). Warto również mieć na uwadze, że wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (postanowienie NSA z 16.10.2019 r., II OZ 725/19, Legalis). Do takiej zmiany nie doszło też w analizowanej sprawie. Na skutek wniosku o uzupełnienie wyroku z 7.5.2026 r. i jego uzupełnienia wyrokiem z 18.6.2026 r. nie doszło bowiem do merytorycznej korekty rozstrzygnięcia, wyrok został jednak uzupełniony o nowy punkt rozstrzygnięcia, dotyczący oddalenia skargi w pozostałym zakresie. A tym samym stał się kompletny i prawidłowy.
Wyrok WSA w Poznaniu z 18.6.2026 r., II SAB/Po 53/26, Legalis
Artykuł pochodzi z Systemu Legalis. Bądź na bieżąco, polub nas na Facebooku →
