Nieoczywista omyłka pisarska

Stan faktyczny sprawy

Wójt Gminy (dalej: Organ) decyzją z 20.2.2023 r. umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia (…). Pismem z 29.4.2025 r. T.P., M.K., M.C. wnieśli podanie o wznowienie postępowania. B.K. wniósł analogiczne pismo 25.5.2025 r.

Postanowieniem z 9.6.2025 r. Organ odmówił wznowienia postępowania, z uwagi na brak wystąpienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 i 6 KPA. Pismem z 18.6.2025 r. T.P., M.K., M.C. wnieśli zażalenie na to postanowienie. B.K. wniósł analogiczne pismo 15.7.2025 r.

4.8.2025 r. SKO uchyliło postanowienie Organu z 9.6.2025 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem z 6.10.2025 r. SKO dokonało sprostowania rozstrzygnięcia z 4.8.2025 r., określając je jako decyzję, w ten sposób, że:

1. w osnowie decyzji usuwa się słowa „zażalenia B.K.”;
2. w uzasadnieniu decyzji usuwa się zdania: „Pismem z 25.5.2025 r. B.K. wniósł podanie o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 KPA”, „Pismem z 15.7.2025 r. B.K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie”.

Zażalenie na to postanowienie wniosła (…) sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: Skarżąca), wskazując, że sprostowanie to nie znajduje uzasadnienia, gdyż nie dotyczyło oczywistej omyłki, błędów rachunkowych ani pisarskich.

Postanowieniem z 22.12.2025 r. SKO utrzymało w mocy postanowienie z 6.10.2025 r., wskazując, iż w decyzji z 4.8.2025 r. nastąpiła omyłka – błędnie wpisano, że przedmiotem sprawy było rozpoznanie zażalenia m.in. B.K.

Stanowisko Skarżącej

Skargę na to postanowienie wniosła Skarżąca, zarzucając naruszenie:

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, a w uzasadnieniu wskazała, że skierowanie rozstrzygnięcia do osoby niebędącej stroną w sprawie nie stanowi błędu pisarskiego ani rachunkowego. Nie stanowi również oczywistej omyłki. Nie można bowiem w trybie art. 113 § 1 KPA korygować kwestii o charakterze merytorycznym. Ponadto należy wskazać, że okoliczności stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności lub wznowienia postępowania nie mogą być zakwalifikowane jako błąd lub omyłka w rozumieniu komentowanego przepisu i nie jest możliwe ich sprostowanie w trybie tego przepisu (wyrok NSA z 30.1.2001 r., II SA/Gd 2089/98, Legalis). Ponadto, należy wskazać, że wszystkie błędy prostowane w trybie art. 113 § 1 KPA powinny cechować się oczywistością (wyrok NSA z 11.8.1999 r. II SA 1072/99). Zdaniem Skarżącej, nie sposób mówić o oczywistości błędu jeżeli pojawia się on kilkakrotnie w rozstrzygnięciu, zarówno w sentencji, jak i uzasadnieniu.

Stan prawny

WSA w Poznaniu wskazał, że zgodnie z art. 113 § 1 KPA organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

WSA w Poznaniu wyjaśnił, że SKO błędnie określiło, iż prostuje decyzję, podczas gdy w sprawie zostało wydane postanowienie.

W ocenie WSA w Poznaniu postanowienie wydane w przedmiocie sprostowania podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego z powodu naruszenia art. 113 KPA, który wyklucza możliwość kwalifikowania zaistniałej omyłki jako omyłki oczywistej oraz sanowania wadliwości w zakresie ustalenia podmiotowych granic rozstrzygnięcia.

Dla uzasadnienia zajętego stanowiska WSA w Poznaniu wskazał, że w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie wskazuje się na to, że:

Wyznacznikiem oczywistości omyłki jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Błędy pisarskie i omyłki powinny być zatem oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Wszystkie te wady muszą mieć też charakter techniczny i nieistotny (J. Borkowski, B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, KPA. Komentarz, wyd. 19, 2024, art. 113 KPA – i powołane tam orzecznictwo).

Ponadto – na gruncie niniejszej sprawy – WSA w Poznaniu wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że orzeczenie prostujące nie może służyć weryfikacji wad o charakterze merytorycznym. Jego celem pozostaje naprawa zaburzonego związku pomiędzy wolą (zamierzeniem) organu, a jego wadliwym, błędnym uzewnętrznieniem i to wyłącznie w odniesieniu do pewnego specyficznego, nieistotnego charakteru wady zawartej w samym orzeczeniu lub akcie. Sanowanie wydanego przez organ aktu w drodze sprostowania może więc dotyczyć w istocie jedynie jego strony formalnej, a nie błędów merytorycznych, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a zatem co do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (wyrok NSA z 4.6.2025 r., I GSK 1682/22, Legalis).

Tym samym sprostowanie nie może skutkować modyfikacją merytoryczną ustaleń faktycznych lub prawnych organu, stanowiąc swoistą sanację popełnionych błędów. Pod pojęciem „innych oczywistych omyłek” kwalifikują się omyłki, które stoją na równi z błędami pisarskimi czy rachunkowymi, a zatem takie omyłki, które w sposób niebudzący żadnych wątpliwości i jednoznacznie wskazują na ich oczywistość, tzn. możliwość stwierdzenia błędu bez głębszej analizy przyczyn takiej, a nie innej treści rozstrzygnięcia. Przy czym oczywistość wad aktu administracyjnego, w jego warstwie rachunkowej lub pisarskiej, jest zarazem granicą dopuszczalności sprostowania.

Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy innej omyłki, winna wynikać albo z natury błędu albo z samego porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z wnioskiem czy innymi niespornymi okolicznościami czy dokumentami. Podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki pozostaje możność natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy (wyrok WSA w Rzeszowie z 27.2.2020 r., II SA/Rz 1447/19, Legalis). Co istotne, sprostowanie oczywistej omyłki możliwe jest wówczas, gdy dla wykazania, że określony zapis decyzji jest błędny, nie jest konieczne przeprowadzenie postępowania dowodowego (wyrok NSA z 30.1.2020 r., II OSK 725/18, Legalis).

Rozstrzygnięcie WSA w Poznaniu

W ocenie WSA w Poznaniu analiza akt sprawy wyklucza stanowisko, że wpisanie B.K. w postanowieniu SKO z 4.8.2025 r. jako osobę wnoszącą zażalenie na postanowienie z 9.6.2025 r. stanowiło oczywistą omyłkę pisarską. Dochodząc do ww. wniosku WSA w Poznaniu miał na uwadze, iż zarówno w sentencji, jak i w uzasadnieniu ww. postanowienia z 4.8.2025 r. SKO wymieniło B.K. jako osobę wnoszącą zażalenie. Ponadto należy mieć na uwadze, że w aktach sprawy znajduje się zażalenie B.K. Co prawda z przedmiotowego zażalenia wynika, iż jego przedmiotem uczyniono postanowienie z 9.7.2025 r., a nie z 9.6.2025 r., to jednakże powyższe nie może oznaczać, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z oczywistą omyłką. Ponadto należy mieć na uwadze, iż B.K. składał również wniosek o wznowienie postępowania.

Tym samym WSA w Poznaniu zgodził się ze Skarżącą, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 113 KPA. W tym stanie rzeczy WSA w Poznaniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c PostAdmU i art. 135 PostAdmU uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie SKO z 6.10.2025 r.

Komentarz

Artykuł pochodzi z Systemu Legalis. Bądź na bieżąco, polub nas na Facebooku →