Możliwość zastosowania ulgi IP Box wstecznie – w trybie korekty

Stan faktyczny

Podatnik, osoba fizyczna, od 2014 r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą związaną z wytwarzaniem oprogramowania. Działalność ta spełnia wszystkie przesłanki działalności badawczo-rozwojowej, wobec czego podatnik może korzystać z ulgi IP Box. Problem jest jednak w tym, że wymaganą przepisami o tej uldze szczególną ewidencję prowadzi dopiero od 1.12.2021 r., a chciałby skorzystać z ulgi także w rozliczeniu za lata 2019 i 2020. Podatnik jest w stanie – na podstawie posiadanej dokumentacji – zaprowadzić wstecznie tę szczególną ewidencję, zamieszczając w niej wszystkie niezbędne wpisy.

W tym stanie rzeczy podatnik złożył wniosek o wydanie interpretacji podatkowej, pytając, czy może złożyć korektę zeznań podatkowych za lata 2019-2020 i skorzystać z opodatkowania dochodu uzyskanego w tych latach preferencyjną stawką 5%. Zdaniem podatnika, może.

Jednak organ interpretujący uznał, że stanowisko podatnika jest nieprawidłowe. Zdaniem organu, podatnik, który chce skorzystać z preferencji IP Box, jest zobowiązany na bieżąco prowadzić szczegółową ewidencję rachunkową w sposób umożliwiający obliczenie podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo-rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac.

Podatnik zaskarżył interpretację do sądu.

Stan prawny

Ulga IP Box polega na możliwości opodatkowania dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej preferencyjną stawką 5% (art. 30ca ustawy z 26.7.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1128; dalej: PDOFizU)).

Jednym z warunków zastosowania tej ulgi jest prowadzenie odrębnej ewidencji wyodrębniającej każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej i przyporządkowującej doń przychody i koszty (art. 30cb PDOFizU).

Stanowisko WSA w Szczecinie

Sąd uznał, że stanowisko organu jest nieprawidłowe, wobec czego interpretację uchylił. Wskazał, że przepisy art. 30cb PDOFizU nie określają terminu sporządzenia ewidencji. Niewątpliwie podatnicy, którzy zdecydują się na skorzystanie z preferencji IP Box, mają obowiązek prowadzenia odrębnej ewidencji dla wszystkich operacji finansowych związanych z uzyskaniem dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Przepisy o IP Box nie narzucają przy tym konkretnej formy ewidencjonowania zdarzeń na cele stosowania preferencji IP Box. Istotne jest, by ewidencja ta była prowadzona w sposób należyty tak, aby móc w rocznym zeznaniu podatkowym wykazać łączną sumę przychodów, kosztów podatkowych, dochodów, strat, dochodów podlegających opodatkowaniu stawką 5% oraz dochodu, który nie będzie podlegał preferencyjnemu opodatkowaniu.

Nie ma zatem podstaw do uznania za prawidłowe stanowiska organu, że warunkiem uznania ewidencji za prawidłową jest jej prowadzenie „na bieżąco”, tj. już od początku okresu, za który podatnik chce następnie skorzystać z ulgi podatkowej IP Box, oraz dokonywanie w niej zapisów w sposób sukcesywny. Taki warunek nie wynika ani z literalnego brzmienia art. 30cb PDOFizU, ani z celu, jakiemu ma służyć ta ewidencja. Najistotniejsza jest prawidłowość informacji, o których mowa w powyższym przepisie i ich sprawdzalność ex post.

Nowe rozporządzenie w sprawie zwolnień z fiskalizacji – od 1.1.2022 r.

Zgodnie z art. 111 ust. 1 ustawy z 11.3.2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 685 ze zm., dalej: VATU), podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może jednak zwolnić, w drodze rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre czynności z obowiązku fiskalizacji oraz określić warunki korzystania ze zwolnienia, mając na uwadze interes publiczny, w szczególności sytuację budżetu państwa (art. 111 ust. 8 VATU). Co więcej, na podstawie art. 145a ust. 17 VATU, minister właściwy do spraw finansów publicznych może z podobnych względów zwolnić, w drodze rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre czynności z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii oraz określić warunki korzystania ze zwolnienia.

No i Minister Finansów ze swojego uprawnienia korzysta, wydając kolejne rozporządzenia. Co prawda na czas określony, ale za to konsekwentnie. Kolejne rozporządzenie Ministra Finansów z 22.12.2021 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz.U. z 2021 r. poz. 2442 ze zm.; dalej: KasyRejR), weszło w życie 1.1.2022 r. Zazwyczaj, zmiany wprowadzane wraz z wejściem w życie kolejnych rozporządzeń nie są rewolucyjne. Nie inaczej jest także w tym roku. Pewne nowości jednak są.

Myjnie samochodowe z obowiązkową kasą – od 1.7.2022 r.

Nowododany § 4 ust. 1 pkt 2 lit. m KasyRejR rozszerza zakres czynności objętych bezwzględnym obowiązkiem ewidencjonowania o usługi mycia, czyszczenia samochodów i podobne usługi (PKWiU 45.20.30.0). A także usługi mycia, czyszczenia samochodów i podobnych usług przy użyciu urządzeń obsługiwanych przez klienta, które w systemie bezobsługowym przyjmują należność w bilonie lub banknotach, lub innej formie (bezgotówkowej). Co ważne, tego rodzaju usługi nie będą już zwolnione z obowiązku fiskalizacji ani z uwagi na poziom obrotu do 20.000 zł (§ 3 ust. 1 pkt 1 KasyRejR) ani w przypadku bezobsługowych urządzeń pobierających od klienta zapłatę (poz. 40 załącznika do KasyRejR). Nie zostały też przewidziane dla tych usług „wyjątki od wyjątków”. Tak jak przykładowo dla usług doradztwa podatkowego, które nie korzystają ze zwolnienia z fiskalizacji. Chyba, że są świadczone przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, lub gdy rezultat jest przekazywany wyłącznie przy wykorzystaniu tych środków.

Fiskus tłumaczy, że przy opracowywaniu rozporządzenia wzięto pod uwagę uwarunkowania techniczno-organizacyjne wykonywania niektórych czynności. I tak, tytuł zwolnieniowy istniał do tej pory ze względów technicznych. Odpowiadał za to brak odpowiednich kas rejestrujących do warunków, jakie panują w myjniach m.in. duża wilgotność, a także niedostosowane do nowych rozwiązań maszyny. Obecnie jednak myjnie samochodowe, to coraz nowocześniejsze urządzenia, w których można zainstalować kasę rejestrującą.

Próg 20.000 zł – netto

§ 3 ust. 5 KasyRejR stwierdza, że na potrzeby korzystania ze zwolnienia do wysokości obrotu nieprzekraczającej 20.000 zł, przy obliczaniu wartości sprzedaży nie uwzględnia się należnego podatku VAT. Próg ma więc charakter netto. Dotychczasowe przepisy nie precyzowały tej kwestii wprost, choć praktyka podatkowa nie miała w tym zakresie wątpliwości. Tak czy owak, przepis nie pozostawia już jakichkolwiek złudzeń. I to dobrze.

Koniec preferencji dla użytkowników 5.000 kas

W poprzednim stanie prawnym, w przypadku podatników, którzy na skutek utraty zwolnienia z fiskalizacji byliby obowiązani do rozpoczęcia ewidencjonowania przy zastosowaniu więcej niż 5000 kas, zwolnienie to traciło moc po upływie roku, licząc od końca półrocza danego roku podatkowego, w którym podatnik korzysta z tego zwolnienia, jeżeli w okresie tego półrocza udział procentowy obrotu był równy 80% albo niższy niż 80%. Obecnie z owego rozwiązania zrezygnowano. Jak wskazuje Ministerstwo Finansów, przepis był wprowadzony, gdy kasy rejestrujące musieli wprowadzać duzi przedsiębiorcy tj. supermarkety. Wtedy w jednym okresie byli oni zobowiązani do instalacji dużej ilości kas jednorazowo, więc regulacja była uzasadniona. Obecnie nie ma takich sytuacji, należy zatem zrezygnować z przepisu, który nie znajduje zastosowania.

Warunki uzyskania informacji publicznej przetworzonej

Stan faktyczny

NSA rozpoznał skargę kasacyjną R.S. od wyroku WSA w Kielcach z 17.12.2020 r., II SA/Ke 911/20, Legalis, w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego z września 2020 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Sąd oddalił skargę kasacyjną. W tej sprawie R.S. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego o udzielenie informacji publicznej w zakresie udostępnienia kopii wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami, wydanych w 2016 roku i rejestrowanych w repertorium C pod symbolem 325. Prezes Sądu Rejonowego wezwał wnioskodawcę, by w terminie 14 dni wskazał okoliczności uzasadniające to, że informacje objęte wnioskiem są szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca złożył pismo, z treści którego wynikało, iż w jego ocenie informacja nie jest informacją przetworzoną. W tych okolicznościach Prezes Sądu Rejonowego odmówił wnioskodawcy udostępnienia żądanych informacji. Po rozpoznaniu odwołania Prezes Sądu Okręgowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Prezes Sądu Okręgowego podzielił stanowisko Prezesa Sądu Rejonowego. Uznał, że ustalenie sygnatur wszystkich spraw o symbolu 325, tj. spraw o zadośćuczynienie z tytułu uszkodzenia ciała lub uszczerbku na zdrowiu, zasądzonych na podstawie art. 445 KC, ma charakter informacji przetworzonej. Takie sprawy były rejestrowane w Sądzie Rejonowym jako te „bez symbolu”, w konsekwencji czego nie jest możliwe ustalenie ich sygnatur w oparciu o sądowe urządzenia ewidencyjne, służące do rejestrowania akt spraw sądowych. Dla udzielenia żądanej informacji niezbędna byłaby analiza akt 161 spraw, które zakończyły się w 2016 roku w tym Sądzie. Prezes Sądu Okręgowego podniósł, że udzielenie informacji z wniosku wymaga wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Mimo wezwania wnioskodawca nie uzupełnił wniosku w tym zakresie. Analiza 161 akt spraw sądowych wymaga znacznego nakładu pracy, sił i środków, co potwierdza, że wniosek dotyczył informacji przetworzonej.

R.S. złożył do WSA w Kielcach skargę na powyższe rozstrzygnięcie. Podniósł, że nie ma potrzeby analizowania 161 spraw zapisanych jako te bez symbolu, gdyż wniosek dotyczył spraw rejestrowanych w repertorium C pod symbolem 325, a zakończonych wyrokiem w 2016 r. Takich spraw mogło być jedynie kilka, ale organ tego nie ustalił. Zdaniem skarżącego obie decyzje powinny zostać uchylone.

Rozstrzygnięcie WSA

WSA w Kielcach oddalił skargę. Wyjaśnił, że pojęcie informacji publicznej na gruncie ustawy z 6.9.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm.; dalej: DostInfPubU), wobec braku jego definicji legalnej, jest rozumiane w judykaturze w ujęciu potocznym, z uwzględnieniem stanu faktycznego konkretnej sprawy. Przedmiotem udostępnienia mogą być bowiem zarówno informację proste, jak i przetworzone. W przypadku kwalifikacji żądanej informacji jako przetworzonej, rozpatrzenie wniosku każdorazowo wymaga uprzedniej weryfikacji istnienia po stronie wnioskodawcy szczególnego interesu publicznego, jako warunku uzyskania dostępu do tego rodzaju informacji publicznej, określonego w art. 3 ust. 1 pkt 1 DostInfPubU. W ramach tej weryfikacji organ zobowiązany jest wezwać wnioskodawcę do wykazania szczególnego interesu publicznego, ponieważ ten, składając wniosek, może nie mieć świadomości, że żąda informacji przetworzonej. Dopiero zaś po dokonaniu weryfikacji spełnienia przesłanki szczególnego interesu publicznego, w zależności od jej wyniku, adresat wniosku zobowiązany jest udostępnić żądaną informację publiczną po jej uprzednim przetworzeniu, bądź odmówić w drodze decyzji, wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 DostInfPubU.

Informacja prosta jest definiowana jako taka, której treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej może się wiązać z potrzebą usuwania danych chronionych prawem, przeprowadzania odpowiednich analiz, zestawień lub wyciągów. Takie zabiegi czynią informacje proste informacjami przetworzonymi.

W judykaturze pojęcie informacji przetworzonej występuje w dwóch ujęciach. Pierwsze z nich uwzględnia aspekt jakościowy zmian wprowadzanych w odniesieniu do informacji prostych. Drugie ujęcie zwraca uwagę na aspekt techniczny i ilościowy, traktując przetworzenie informacji prostych w kategoriach czynności, jakim muszą zostać poddane, aby uzyskać dane podlegające udostępnieniu. Oba te rozumienia przetwarzania informacji prostych nie stoją jednakże w sprzeczności z intuicją językową, nie wprowadzają zatem sztucznego rozumienia informacji przetworzonej. Nie stanowią też znaczeń wzajemnie konkurencyjnych i wykluczających się. Uzupełniają się, tworząc dwa kryteria uznawania informacji publicznej za informację przetworzoną. Posługując się niejednoznacznym terminem, ustawodawca dopuścił tę dwuznaczność. W pierwszym rozumieniu informacja przetworzona to informacja jakościowo nowa, nieistniejąca dotychczas w ostatecznej treści i postaci. Jej wytworzenie wymaga od podmiotu zobowiązanego podjęcia określonych czynności analitycznych, porządkujących posiadany zbiór danych. Przetworzeniem jest zebranie, często na podstawie różnych kryteriów, informacji prostych i ich następne zanalizowanie, zredagowanie oraz opracowanie w postaci nowego dokumentu i nowej informacji o treści, która do tej pory w takiej postaci nie istniała. Drugie rozumienie informacji przetworzonej dotyczy przypadków, w których żądanie udostępnienia istniejącej informacji publicznej ma taki zakres i rozmiar, że wymaga od podmiotu zobowiązanego podjęcia działań poza zakresem jego rutynowych czynności. Muszą być one nakierowane na przygotowanie żądanej informacji i nadanie jej formy umożliwiającej udostępnienie, ponieważ proste udostępnienie w formie posiadanej przez podmiot zobowiązany nie jest możliwe. W tym drugim rozumieniu suma informacji prostych, w zależności od nakładu koniecznej pracy i środków wiążących się z ich wyselekcjonowaniem i przygotowaniem, może być traktowana jako informacja przetworzona. Ustalenie charakteru wnioskowanej informacji, prostej czy przetworzonej, wymaga uwzględnienia okoliczności danego przypadku i ich oceny przez pryzmat zakresu i rodzaju czynności, koniecznych do przygotowania informacji żądanej przez wnioskodawcę.

Wyrok NSA

NSA oddalił skargę kasacyjną wnioskodawcy. Wskazał, że informacja, której domaga się kasacyjnie Skarżący, nie jest w posiadaniu organu w żądanej treści i postaci. Co prawda Sąd Rejonowy posiada dokumenty, które stanowią jej źródło, ale przygotowanie żądanej informacji wymagałoby podjęcia dodatkowych czynności: przede wszystkim przeprowadzenia selekcji właściwych dokumentów z określonego okresu oraz dokonania ich anonimizacji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że informacją przetworzoną jest informacja publiczna, opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Innymi słowy jest to informacja, która zostanie przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Podmiot zobowiązany do jej udzielania nie dysponuje gotową informacją na dzień złożenia wniosku. Jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności. Informacja przetworzona to taka, do której wytworzenia potrzebne jest zaangażowanie intelektualne podmiotu zobowiązanego.

NSA podzielił pogląd WSA. Uznał, że informacja, której domaga się kasacyjnie Skarżący, nie jest dostępna w Sądzie Rejonowym w żądanej postaci. Wskazał na procedurę przygotowania takiej informacji, na co już wcześniej zwracał uwagę WSA.

Nie można wybrać podatku, bo Polski Ład ciągle się zmienia

Funkcja postanowienia o wszczęciu śledztwa

Opis stanu faktycznego

Sąd Rejonowy w S. postanowieniem z 9.12.2020 r., VII K 57/20, na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 KPK w zw. z art. 101 § 1 pkt 4 KK umorzył postępowanie karne przeciwko P.C. o to, że 9.7.2013 r. w M., jako funkcjonariusz publiczny – notariusz nieumyślnie nie dopełnił obowiązków wynikających z przepisów art. 80 § 2, art. 81 i art. 86 ustawy z 14.2.1991 r. Prawo o notariacie (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1192 ze zm.; dalej: PrNot) nakładających na niego obowiązek czuwania nad należytym zabezpieczeniem praw i słusznych interesów stron przy dokonywaniu czynności notarialnych, odmowy dokonania czynności notarialnej sprzecznej z prawem oraz zakaz dokonywania czynności notarialnej, w momencie powzięcia wątpliwości co do posiadania zdolności do czynności prawnej przez stronę, w ten sposób, że przed oraz w trakcie sporządzania aktu notarialnego umowy dożywocia, na mocy której B.B. zbyła na rzecz M.N. nieruchomości rolne wartości 120 000 zł położone w M., dla których Sąd Rejonowy w D. prowadzi księgi wieczyste w zamian za dożywotnie utrzymanie, nie powziął wątpliwości co do zdolności do czynności prawnych B.B. z uwagi na jej stan zdrowia wynikły z przebytego w 2012 r. udaru mózgu, w wyniku którego znajdowała się w stanie całkowitego wykluczenia zdolności świadomego i swobodnego podjęcia decyzji i wyrażenia woli, a następnie nie odmówił sporządzenia ww. aktu notarialnego, czym wyrządził B.B. istotną szkodę majątkową, bowiem przedmiotowe nieruchomości stanowiły jedyny istotny majątek pokrzywdzonej, tj. o czyn z art. 231 § 1 i 3 KK – wobec przedawnienia karalności czynu, stwierdzając na podstawie art. 632 pkt 2 KPK, że koszty procesu tym zakresie ponosi Skarb Państwa.

Sąd Okręgowy w S., po rozpoznaniu zażalenia wniesionego od powołanego wyżej postanowienia przez prokuratora, postanowieniem z 11.2.2021 r., IV Kz 48/21, zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.

Od postanowienia tego, w ustawowym terminie, kasację na niekorzyść P.C. wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając je w całości i zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść postanowienia naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 433 § 2 KPK w zw. z art. 94 § 1 pkt 5 KPK i art. 98 KPK w zw. z art. 458 KPK, polegające na zaniechaniu przeprowadzenia prawidłowej, wszechstronnej i rzetelnej kontroli odwoławczej postanowienia Sądu I instancji.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego w S. oraz poprzedzającego go postanowienia Sądu Rejonowego w S. i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w S. do dalszego procedowania.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego, postanowił uchylić zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w S. i sprawę przekazać temu Sądowi do dalszego prowadzenia.

Uzasadnienie SN

Zdaniem Sądu Najwyższego kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym, co umożliwiło rozpoznanie jej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 KPK.

Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie dotknięte jest podniesionym trafnie w kasacji naruszeniem prawa procesowego – art. 433 § 2 KPK, skoro kontrola odwoławcza zaskarżonego zażaleniem postanowienia Sądu Rejonowego w S. nie doprowadziła do stwierdzenia naruszenia prawa, art. 102 KK w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 KPK, a także nie stwierdziła wadliwej wykładni art. 303 KPK, która również cechowała decyzję wydaną w I instancji.

Zgodnie z treścią tego ostatniego przepisu, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa, wydaje się postanowienie o wszczęciu śledztwa, w którym określa się czyn będący przedmiotem postępowania oraz jego kwalifikację prawną (art. 303 KPK). Postanowienie o wszczęciu śledztwa wyznacza zakres przedmiotowy procesu karnego, który w dalszym jego toku może ulegać zmianom; wytycza ono również zasadniczy kierunek przyszłego postępowania karnego, jednak co istotne, przy uwzględnieniu treści art. 34 § 1 KPK. W myśl tej regulacji, sąd właściwy dla sprawców przestępstw jest również właściwy dla pomocników, podżegaczy oraz innych osób, których przestępstwo pozostaje w ścisłym związku z przestępstwem sprawcy, jeżeli postępowanie przeciwko nim toczy się jednocześnie. Z treści art. 34 § 1 KPK, określającego zasadę łącznego rozpoznania spraw pozostających ze sobą w ścisłym związku, należy tym bardziej wyprowadzać zasadę łącznego prowadzenia postępowania przygotowawczego, w sytuacji, kiedy mamy do czynienia z przestępstwami wielu osób, dotyczącymi wszakże jednego, głównego przestępstwa.

W pryzmacie tego rozwiązania ustawowego nie może budzić wątpliwości prawidłowość regulacji porządkowych zawartych w § 106 i § 107 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 7.4.2016 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz.U. z 2017 r. poz. 1206), według których śledztwo lub dochodzenie wszczęte w sprawie prowadzi się w stosunku do wszystkich czynów ujawnionych w jego toku, zaś jednym postępowaniem przygotowawczym obejmuje się wszystkie czyny pozostające w związku przedmiotowym i podmiotowym z czynem stanowiącym podstawę tego wszczęcia, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 34 § 3 KPK.

Uwzględniając powyższe uregulowania nie sposób zatem wyrażać wątpliwości co do trafności twierdzenia Sądu Najwyższego wyrażonego jeszcze w postanowieniu z 12.3.1979 r., I KR 24/79, Legalis, według którego przestępstwo, o którym mowa w art. 106 KK (z 1969 r.), aktualnie w art. 102 KK, to zdarzenie historyczne, będące w orbicie zainteresowania organów ścigania.

To historyczne zdarzenie, po raz pierwszy procesowo ujmowane jest w postanowieniu o wszczęciu śledztwa, wydanym na podstawie art. 303 KPK, w którym określa się zwięzłe okoliczności faktyczne należące do znamion przestępstwa, wskazuje ramy czasowe i miejsce jego popełnienia oraz osobę pokrzywdzoną. W konsekwencji dalszych czynności procesowych może dochodzić do bardziej precyzyjnego określenia przestępstwa będącego przedmiotem postępowania, co następuje w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów (art. 313 § 2 KPK), akcie oskarżenia (art. 332 § 1 pkt 2 KPK), czy wreszcie w wyroku skazującym (art. 413 § 2 pkt 1 KPK).

Należy ponadto odnotować, że organ prowadzący postępowanie przygotowawcze, w jego fazie in personam, jeżeli okaże się iż podejrzanemu należy zarzucić czyn nieobjęty wydanym uprzednio postanowieniem o przedstawieniu zarzutów albo czyn w zmienionej w istotny sposób postaci lub też, że czyn, zarzucany należy zakwalifikować z surowszego przepisu, wydaje niezwłocznie nowe postanowienie, ogłasza je podejrzanemu, którego ponadto przesłuchuje się (art. 314 KPK). Na etapie postępowania jurysdykcyjnego odpowiednikiem tej czynności jest rozwiązanie przewidziane w art. 399 § 1 KPK. Przewiduje ono możliwość zastosowania odmiennej kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego, aniżeli przyjęta w akcie oskarżenia, co związane jest w praktyce najczęściej ze zmianą opisu czynu przypisanego.

Powołane regulacje dotyczące postępowania przygotowawczego nie pozostawiają zarazem wątpliwości co do tego, że nie jest w ogóle przewidziane w jego toku wydawanie kolejnego postanowienia o wszczęciu śledztwa w sprawie, jeżeli nawet kwalifikacja prawna czynu zarzucanego podejrzanemu, uzasadniona okolicznościami dowodowymi sprawy, miałaby być inna, aniżeli pierwotnie przyjęta w postanowieniu wydawanym w trybie art. 303 KPK, o ile oczywiście nie wykracza ona poza historyczne ramy wyznaczone zdarzeniem objętym tym postępowaniem. W wypadku, gdy czynności postępowania przygotowawczego prowadzone i ukierunkowane na wykrycie sprawcy przestępstwa, o którym mowa w art. 303 KPK, doprowadziły do ustalenia sprawcy, czy też do ustalenia również innych czynów pozostających w związku z czynem sprawcy, jedynym rozwiązaniem przewidzianym w regulacjach procesowych jest wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów konkretnym osobom, bez możliwości, co oczywiste, poprzedzania tego postanowienia kolejnymi postanowieniami o wszczęciu postępowania w sprawie, w oparciu o art. 303 KPK.

Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, zaś czynności postępowania przygotowawczego w tym zakresie nie nasuwają wątpliwości co do ich prawidłowości.

Słusznie zatem skarżący wywodzi, że dla podjęcia czynności procesowych wobec P.C. w niniejszej sprawie, nie mogła mieć znaczenia kwalifikacja prawna przyjęta w postanowieniu z 14.11.2013 r., gdyż prawidłowość procesowa tych czynności wynika z właściwego odczytania ram zdarzenia historycznego, objętego wskazanym postanowieniem, na co zwrócono uwagę wyżej.

Z tych wszystkich względów, podzielając w całości stanowisko wyrażone w kasacji, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Sprawniejsze procedury wydawania zezwoleń na pracę i pobyt dla cudzoziemców

Najważniejsze zmiany w ustawie

Ustawa ma na celu uproszczenie procedur, związanych z udzielaniem cudzoziemcom zezwoleń na pobyt czasowy i pracę na terenie Polski. Co ważne, obejmuje ona wszystkich pracowników spoza granic kraju. Wraz z 29.1.2022 r., aby uzyskać zgodę na pobyt czasowy, od przyjezdnych nie będzie się już wymagało posiadania miejsca zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej. Nie będą także musieli oni wykazać źródła stabilnego i regularnego dochodu, który wystarczy na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na ich utrzymaniu. Co więcej, ich wynagrodzenie nie może być niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę, które obecnie wynosi 3010 zł brutto. Ta zasada ma zastosowanie niezależnie od wymiaru pracy oraz od tego, czy wykonują ją w pełnym wymiarze.

Kolejną ważną zmianą w ustawie jest skrócenie procesu ubiegania się o zezwolenie na pracę dla cudzoziemców, którzy chcą się zatrudnić u przedsiębiorców prowadzących działalność o strategicznym znaczeniu dla polskiej gospodarki. Przy rozpatrywaniu takiego rodzaju wniosków wojewoda będzie miał obowiązek zająć się nimi w pierwszej kolejności.

Ustawa dokonuje także uproszczenia procedur związanych z bezpieczeństwem kraju. Obieg informacji między Szefem Urzędu do spraw Cudzoziemców lub wojewodą a służbami i organami przekazującymi informacje może odbywać się za pośrednictwem komunikacji elektronicznej. Przepis ma zastosowanie wówczas, gdy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony i bezpieczeństwa porządku publicznego.

Nowe terminy załatwiania spraw

Nowelizacja ustawy wprowadza nowe terminy rozpatrzenia spraw w przedmiocie udzielenia zezwolenia na:

1. Pobyt czasowy (a także zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę) – wojewodzie przysługuje 60 dni na załatwienie sprawy i jest liczony od momentu, w który nastąpi:

2. Pobyt stały – termin na załatwienie sprawy przez wojewodę to 6 miesięcy, z uwzględnieniem wystąpienia zdarzeń jak w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy,

3. Pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej – jak w pkt.2.

W przypadku wszczęcia postępowania odwoławczego przed Szefem Urzędu do spraw Cudzoziemców, na rozpatrzenie pisma będzie mu przysługiwało 90 dni od dnia złożenia odwołania.

Powyższe terminy mają także zastosowanie do spraw już rozpoczętych. Oznacza to, że będą one biec na nowo, najwcześniej od dnia jej wejścia w życie (art. 13 ZmCudzU22).

Zezwolenie na pobyt czasowy i pracę udzielone w szczególnym trybie

Nowelizacja przewiduje także szczególny tryb zakończenia postępowań, wszczętych przed 1.1.2021 r., w sprawie zezwoleń na pobyt czasowy i pracę. Art. 8 ZmCudzU22 mówi, że postępowania, które będzie w toku w chwili wejścia ustawy w życie, powinno się zakończyć wydaniem pozwolenia na okres dwóch lat, licząc od dnia wydania decyzji. Wyjątkiem są okoliczności, gdy:

Wojewoda lub Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców (w zależności od tego, który organ wydał zezwolenie) będą mogli przeprowadzić kontrolę sposobu korzystania przez cudzoziemca z zezwolenia. Jej przedmiotem są przesłanki stanowiące podstawę do cofnięcia decyzji. Art. 10 ust. 1 ZmCudzU22, określa podstawy cofnięcia zgody na pracę i pobyt czasowy.

Inne regulacje

Do ustawy wprowadzony został przepis dotyczący repatriacji. Rada Ministrów została upoważniona do wydania rozporządzenia, w którym określi jednostki administracyjne wchodzące w skład azjatyckiego obszaru Federacji Rosyjskiej. Jego mieszkańcy mogą ubiegać się o wizę krajową w celu repatriacji.

Uproszczona została procedura wnioskowania o Kartę Polaka. Dodatkowym dowodem, który można przedstawić, by się o nią ubiegać, jest dołączenie do wniosku Karty Polaka rodzica lub jednego z dziadków.

Minimalne wynagrodzenie i świadczenia z nim związane w 2022 r.

Minimalne wynagrodzenie za pracę i minimalna stawka godzinowa

Zgodnie z przepisem art. 10 § 2 KP państwo określa minimalną wysokość wynagrodzenia za pracę. Pracownik ma prawo do godziwego wynagrodzenia za pracę, jednak w praktyce powstaje problem, czy jest ono równoznaczne z tym minimalnym. Przepis art. 13 KP wskazuje jednak warunki realizacji prawa do godziwego wynagrodzenia. Określają je przepisy prawa pracy oraz polityka państwa w dziedzinie płac, w szczególności poprzez ustalanie minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Minimalne wynagrodzenie rośnie już od kilkunastu lat. Począwszy od dnia 1.1.2003 r., kiedy to ustalono minimalne wynagrodzenie za pracę w wysokości 800 zł, kwota ta sukcesywnie się zwiększa (z wyłączeniem dwóch lat). W tym roku po raz pierwszy przekroczyła 3000 zł. Stawka minimalna obowiązuje zaś dopiero od kilku lat, a dokładnie – od 2016 r. Oznacza ona minimalną wysokość wynagrodzenia za każdą godzinę wykonania zlecenia lub świadczenia usług, przysługującą przyjmującemu zlecenie lub świadczącemu usługi. W 2022 r. wynosi 19,70 zł. W przypadku, w którym wzrasta minimalne wynagrodzenie za pracę, wzrasta również minimalna stawka godzinowa.

Co ważne, aby móc proporcjonalnie wyliczyć końcową wartość wynagrodzenia, to strony umowy cywilnoprawnej powinny określić w umowie sposób potwierdzania liczby godzin wykonania zlecenia lub świadczenia usług. Jeżeli jednak tego nie zrobią, to przyjmujący zlecenie lub świadczący usługi powinien przedłożyć w formie pisemnej, elektronicznej lub dokumentowej informację o liczbie godzin wykonania zlecenia lub świadczenia usług, w czasie poprzedzającym termin wypłaty wynagrodzenia.

Minimalne wynagrodzenie w UE

W tym roku minimalne wynagrodzenie nie ulegnie już zmianie. Należy jednak mieć na uwadze najnowsze propozycje legislacyjne w UE. Komisja Europejska przedstawiła bowiem projekt nowej dyrektywy w sprawie adekwatnych wynagrodzeń minimalnych w UE. Wprowadzenie przepisów ma zagwarantować godne warunki życia i zapewnić wszystkim pracownikom pracującym w UE, niezależnie od miejsca wykonywania pracy, adekwatne minimalne wynagrodzenia w formie ustawowej lub określonej w układach zbiorowych. Z pośród 27 krajów UE aż 21 ma ustawowo uregulowane minimalne wynagrodzenie, zaś pozostała ich część zrobiła to w ramach źródeł wewnątrzzakładowych. W przeliczeniu złotych na euro, w Polsce zarabia się około 650 euro. Podobne zarobki są osiągane w takich krajach jak: Czechy, Słowacja, Estonia, Chorwacja. Z kolei najniżej wynagradzani są Bułgarzy, ponieważ ich zarobki wynoszą około 332 euro. Najlepiej zarabia się zaś w Luksemburgu, bo ponad 2 tys. euro.

Zasady ustalania wynagrodzenia

Podczas ustalania i negocjacji wysokości minimalnego wynagrodzenia na spotkaniach Rady Dialogu Społecznego bierze się pod uwagę kilka istotnych czynników, m.in.: informację o wskaźniku cen w roku poprzednim; wysokość przeciętnego wynagrodzenia w pierwszym kwartale roku, w którym odbywają się negocjacje; informację o wydatkach gospodarstw domowych w roku poprzednim; informację o poziomie życia różnych grup społecznych; wskaźnik prognozowanego realnego przyrostu produktu krajowego brutto.

Do obliczenia wysokości wynagrodzenia pracownika przyjmuje się przysługujące pracownikowi składniki wynagrodzenia i inne świadczenia wynikające ze stosunku pracy, według zasad statystyki zatrudnienia i wynagrodzeń określonych przez Główny Urząd Statystyczny zaliczone do wynagrodzeń osobowych. Przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia pracownika nie uwzględnia się:

1. Nagrody jubileuszowej;
2. Odprawy pieniężnej przysługującej pracownikowi w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy;
3. Wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych;
4. Dodatku do wynagrodzenia za pracę w porze nocnej;
5. Dodatku za staż pracy.

Zgodnie z przepisami KP dzięki podwyższeniu minimalnego wynagrodzenia zwiększy się m.in.:

Badania i rozwój przyniosą firmom oszczędności

Dopuszczalność wydania europejskiego nakazu aresztowania

Stan faktyczny

Wobec oskarżonych (członków służb wywiadu słowackiego) toczyło się na Słowacji postępowanie karne w związku z podejrzeniem popełnienia przez nich przestępstw w 1995 r., w tym uprowadzenia syna ówczesnego prezydenta Słowacji za granicę. W 1998 r. słowacki premier ogłosił amnestię obejmującą powyższe przestępstwa (dalej: amnestia z 1998 r.). W jej następstwie postanowieniem z 2001 r. sąd w Bratysławie umorzył to postępowanie. Orzeczenie to po uprawomocnieniu się, wywołało w słowackim prawie skutki identyczne ze skutkami, jakie wywołałby wyrok uniewinniający. W 2017 r. zmieniono słowacką Konstytucję i w konsekwencji Rada narodowa Republiki Słowackiej odwołała amnestię z 1998 r. Spowodowało to uchylenie ww. postanowienia z 2001 r., w związku z czym to postępowanie karne zostało wznowione.

Sąd odsyłający wskazuje, że na wniosek prokuratury wydał on w stosunku do jednego z oskarżonych międzynarodowy nakaz aresztowania ze względu na to, że mógłby on przebywać w Mali. Dodaje on, że nie mogąc wykluczyć, iż osoba ta znajduje się na terytorium jednego z państw członkowskich, i w związku z tym planuje wydać w stosunku do niej również europejski nakaz aresztowania (dalej: ENA). Sąd ten jednak powziął wątpliwości, czy w okolicznościach postępowania głównego wydaniu takiego ENA nie stoi na przeszkodzie zasada ne bis in idem.

Pytania prejudycjalne

– Czy art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.Urz. UE L z 2012 r. Nr 326, s. 2; dalej: KPP) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wydaniu ENA w stosunku do osoby, przeciwko której toczące się postępowanie karne zostało początkowo umorzone prawomocnym orzeczeniem sądowym wydanym na podstawie amnestii, a następnie wznowione wskutek przyjęcia ustawy odwołującej tę amnestię i uchylającej to orzeczenie sądowe?

– Czy dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z 22.5.2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (Dz.Urz. UE L z 2012 r. Nr 142, s. 1) należy interpretować w ten sposób, że ma ona zastosowanie do procedury o charakterze prawodawczym dotyczącej odwołania amnestii oraz do postępowania sądowego mającego za przedmiot kontrolę tego odwołania z Konstytucją krajową?

Stanowisko TS

Właściwość Trybunału

Słowacki rząd kwestionuje właściwość Trybunału do orzekania w przedmiocie pierwszego pytania prejudycjalnego, ponieważ żaden przepis prawa UE nie ma zastosowania w tej sprawie. Ponadto, unijne prawo nie znajduje zastosowania ratione temporis, ponieważ wszystkie okoliczności stanu faktycznego w niniejszej sprawie zaistniały przed przystąpieniem Słowacji do UE.

Zakres stosowania KPP, jeśli chodzi o działania państw członkowskich, został zaś określony w jej art. 51 ust. 1 KPP, zgodnie z którym postanowienia KPP mają zastosowanie do państw członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim państwa te stosują prawo UE  (wyrok TS z 14.1.2021 r., Okrazhna prokuratura – Haskovo i Apelativna prokuratura – Plovdiv, C-393/19, Legalis, EU:C:2021:8, pkt 31).

Trybunał wskazał, że pierwsze pytanie dotyczy wykładni art. 50 KPP w ramach postępowania w sprawie wydania ENA, które sąd odsyłający zamierza zainicjować. Takie postępowanie jest objęte zakresem stosowania ratione materiae i ratione temporis decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z 13.6.2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.Urz. UE L z 2002 r. Nr 190, s. 1), w związku z czym ta decyzja może znaleźć zastosowanie w postępowaniu w sprawie wydania ENA, które sąd odsyłający planuje zainicjować, a w którym zastosowanie może mieć również KPP. Trybunał jest zatem właściwy do udzielenia odpowiedzi na pierwsze pytanie prejudycjalne.

Zasada ne bis in idem

Z treści art. 50 KPP, który wyraża zasadę ne bis in idem w prawie UE, wynika, iż „nikt nie może być ponownie sądzony lub ukarany w postępowaniu karnym za ten sam czyn zabroniony pod groźbą kary, w odniesieniu do którego zgodnie z ustawą został już uprzednio uniewinniony lub za który został już uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem na terytorium Unii Europejskiej”. Trybunał wskazał, że w celu ustalenia, czy orzeczenie sądowe stanowi prawomocny wyrok wydany wobec danej osoby, należy upewnić się, że to orzeczenie zostało wydane w następstwie dokonania oceny sprawy co do istoty (wyrok TS z 29.6.2016 r., Kossowski, C-486/14, Legalis, EU:C:2016:483, pkt 42). W ocenie TS ta wykładnia znajduje potwierdzenie, po pierwsze, w treści art. 50 KPP, ponieważ pojęcia „skazania” i „uniewinnienia”, do których odnosi się to postanowienie, w sposób konieczny oznaczają, że odpowiedzialność karna danej osoby została zbadana i że wydano w tym względzie rozstrzygnięcie. Po drugie, powyższa wykładnia jest zgodna z uzasadnionym celem polegającym na uniknięciu bezkarności osób, które popełniły przestępstwo. Cel ten wpisuje się w kontekst przewidzianej w art. 3 ust. 2 TUE przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości bez granic wewnętrznych, w której jest zagwarantowana swoboda przepływu osób (wyrok TS z 2.4.2020 r., Ruska Federacija, C-897/19 PPU, Legalis, EU:C:2020:262, pkt 60).

W niniejszej sprawie postanowienie z 2001 r., na mocy którego sąd w Bratysławie zakończył postępowanie karne prowadzone przeciwko oskarżonym, wywołuje zgodnie z prawem krajowym skutki równoważne z orzeczeniem uniewinniającym. Niemniej niezależnie od charakteru i skutków tego orzeczenia w prawie słowackim, z akt sprawy, zdaniem Trybunału, wynika, że jedynym skutkiem tego orzeczenia, wydanego na podstawie amnestii z 1998 r., było przerwanie tego postępowania karnego, zanim sąd w Bratysławie lub jakikolwiek inny sąd słowacki mógł orzec w przedmiocie odpowiedzialności karnej oskarżonych, czego ustalenie należy jednak do sądu odsyłającego.

Trybunał orzekł, że art. 50 KPP należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie wydaniu ENA w stosunku do osoby, przeciwko której toczące się postępowanie karne zostało początkowo umorzone prawomocnym orzeczeniem sądowym wydanym na podstawie amnestii, a następnie wznowione wskutek przyjęcia ustawy odwołującej tę amnestię i uchylającej to orzeczenie sądowe, jeżeli zostało ono wydane przed rozstrzygnięciem o odpowiedzialności karnej osoby, której to dotyczy. 

Stosowanie dyrektywy 2012/13/UE

Trybunał wskazał, że zgodnie z art. 1 dyrektywy 2012/13/UE ustanawia ona przepisy dotyczące, po pierwsze, prawa osób podejrzanych lub oskarżonych do informacji dotyczących praw przysługujących im w postępowaniu karnym oraz oskarżenia przeciwko nim, a po drugie, przepisy dotyczące prawa osób podlegających ENA do informacji dotyczących przysługujących im praw. Ponadto, zgodnie z art. 2 ust. 1 dyrektywy 2012/13/UE ma ona zastosowanie od chwili poinformowania osób przez właściwe organy państwa członkowskiego, że są one podejrzane lub oskarżone o popełnienie przestępstwa, do czasu zakończenia postępowania rozumianego jako ostateczne rozstrzygnięcie tego, czy osoba podejrzana lub oskarżona popełniła przestępstwo, w tym również, w stosownych przypadkach, wydania wyroku oraz rozstrzygnięcia wszelkich środków odwoławczych. Z przepisów tych wynika, że ta dyrektywa ma zastosowanie do postępowań w sprawie ENA oraz do postępowań karnych w zakresie, w jakim postępowania te mają na celu ustalenie, czy podejrzany lub oskarżony popełnił przestępstwo. Stąd też postępowanie, którego przedmiotem nie jest ustalenie odpowiedzialności karnej danej osoby, zdaniem TS, nie może być objęte zakresem stosowania dyrektywy 2012/13/UE. Zatem TS uznał, że ta dyrektywa nie może mieć zastosowania do procedury o charakterze prawodawczym dotyczącej odwołania amnestii ani do postępowania sądowego mającego za przedmiot kontrolę zgodności tego odwołania z krajową Konstytucją. Niezależnie bowiem od ich wpływu na sytuację procesową danej osoby, takie procedury lub postępowania nie mają na celu ustalenia ewentualnej odpowiedzialności karnej tej osoby.

Trybunał orzekł, że dyrektywę 2012/13/UE należy interpretować w ten sposób, iż nie ma ona zastosowania do procedury o charakterze prawodawczym dotyczącej odwołania amnestii ani do postępowania sądowego mającego na celu kontrolę zgodności tego odwołania z krajową Konstytucją.

Czas pracy i zmiany dotyczące niedziel handlowych w 2022 r.

Czas pracy w 2022 r.

Co do zasady czas pracy pracownika nie może przekraczać 8 godzin na dobę i 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, w okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 4 miesięcy. Wymiar czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, obowiązujący pracownika, oblicza się mnożąc te 40 godzin przez liczbę tygodni przypadających w okresie rozliczeniowym. Do otrzymanej liczby godzin należy dodać iloczyn 8 godzin i liczby dni pozostałych do końca okresu rozliczeniowego, przypadających od poniedziałku do piątku.

Wymiar czasu pracy w 2022 r. obliczonego dla czteromiesięcznego okresu rozliczeniowego kształtuje się następująco:

1. Styczeń-Kwiecień 2022 r. (40 godz.×17 tyg.) – (8 godz.×3 dni). Wynik to 656 godzin i 82 dni;
2. Maj-Sierpień 2022 r. (40 godz.×17 tyg.) + (8 godz.×3 dni) – (8 godz.×3 święta). Wynik to 680 godzin i 85 dni;
3. Wrzesień-Grudzień 2022 r. (40 godz.×17 tyg.) + (8 godz.×2 dni) – (8 godz.×3 święta). Wynik to 672 godzin i 84 dni.

Powyższe obliczenia dają wynik 2008 godzin pracy, czyli 251 dni pracujących.

Długie weekendy w 2022 r.

Warto też wiedzieć, że 2022 r. wypadają cztery długie weekendy. Są to:

1. 16 – 18.4.2022 r.;
2. 13 – 15.8.2022 r.;
3. 11 – 13.11.2022 r.;
4. 24 – 26.12.2022 r.

W tych okresach wystarczy zaplanować dodatkowe dni wolne, aby mieć jeszcze więcej czasu wolnego od pracy.

Ile pracy, a ile wolnego w poszczególnych miesiącach w 2022 r.?

Szczegółowa liczba godzin pracy, dni pracujących i dni wolnych od pracy w 2022 r. dla poszczególnych miesięcy przedstawia się następująco:

1. Styczeń 2022 – liczba godzin pracujących: 152; liczba dni pracujących: 19; liczba dni wolnych od pracy: 12;
2. Luty 2022 – liczba godzin pracujących: 160; liczba dni pracujących: 20; liczba dni wolnych od pracy: 8;
3. Marzec 2022 – liczba godzin pracujących: 184; liczba dni pracujących: 23; liczba dni wolnych od pracy: 8;
4. Kwiecień 2022 – liczba godzin pracujących: 160; liczba dni pracujących: 20; liczba dni wolnych od pracy: 10;
5. Maj 2022 – liczba godzin pracujących: 168; liczba dni pracujących: 21; liczba dni wolnych od pracy: 10;
6. Czerwiec 2022 – liczba godzin pracujących: 168; liczba dni pracujących: 21; liczba dni wolnych od pracy: 9;
7. Lipiec 2022 – liczba godzin pracujących: 168; liczba dni pracujących: 21; liczba dni wolnych od pracy: 10;
8. Sierpień 2022 – liczba godzin pracujących: 176; liczba dni pracujących: 22; liczba dni wolnych od pracy: 9;
9. Wrzesień 2022 – liczba godzin pracujących: 176; liczba dni pracujących: 22; liczba dni wolnych od pracy: 8;
10. Październik 2022 – liczba godzin pracujących: 168; liczba dni pracujących: 21; liczba dni wolnych od pracy: 10;
11. Listopad 2022 – liczba godzin pracujących: 160; liczba dni pracujących: 20; liczba dni wolnych od pracy: 10;
12. Grudzień 2022 – liczba godzin pracujących: 168, liczba dni pracujących: 21, liczba dni wolnych od pracy: 10.

Powyższe obliczenia dają wynik 2008 godzin pracy, czyli 251 dni pracujących, i 114 dni wolnych od pracy. Przy powyższym wyliczeniu przyjęto, że jako dni wolne od pracy przyjmuje wszystkie soboty, niedziele oraz 13 dni ustawowo wolne od pracy. Jeśli jakiś wolny dzień przypada w sobotę, to wówczas ten dzień dodawany jest jako dodatkowy dzień wolny od pracy.

Święta ustawowo wolne, obniżające czas pracy w 2022 r.

W 2022 r. wypada 114 dni wolnych od pracy, z czego 13 z nich stanowią święta, czyli dni wolne ustawowo. Święta obniżające wymiar czasu pracy (czyli przypadające na inny dzień niż niedziela) to:

Dni, w które wypadają święta, mają ważne znaczenie dla wymiaru czasu pracy. Każde święto, przypadające na inny dzień niż niedziela, obniża sumę wymiaru czasu pracy o 8 godzin. W 2022 r. pracodawcy zobowiązani są więc wyznaczyć dodatkowy dzień wolny od pracy w okresie rozliczeniowym, obejmującym występowanie tych 9 ww. świąt, przypadających w tygodniu.

Oto 4 dni świąteczne, które przypadną w 2022 r. w niedzielę:

W 2022 r. 4 dni świąteczne nie powodują obniżenia wymiaru czasu pracy (jak w przypadku świąt wypadających w sobotę czy inne dni tygodnia).

Praca w handlu

Od 1.2.2022 r. obowiązuje ustawa z 14.10.2021 r. o zmianie ustawy o ograniczeniu handlu w niedziele i święta oraz w niektóre inne dni (Dz.U. z 2021 r. poz. 1891). Zaostrza ona przepisy dotyczące handlu, w tym rozumienie pojęcia placówek pocztowych i przeważającej działalności. Należy przez nią rozumieć działalność wykonywaną w danej placówce handlowej, która stanowi co najmniej 40% miesięcznego przychodu ze sprzedaży detalicznej w rozumieniu ustawy z 6.7.2016 r. o podatku od sprzedaży detalicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1293 ze zm.). Sklepy nie będą więc już mogły działać w niehandlowe niedziele pod pretekstem świadczenia usług pocztowych, jeżeli przychody z tej działalności będą stanowić mniej niż 40% przychodów danej placówki.

Za złamanie zakazu handlu w niedziele grozi od 1 tys. zł do 100 tys. zł kary, a przy uporczywym łamaniu ustawy – kara ograniczenia wolności.

Lista niedziel handlowych: