Sprawa dotyczyła ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2025 r. wobec czterech współwłaścicieli zabudowanej nieruchomości położonej w Łomży. Decyzją z marca 2025 r. Prezydent Miasta Łomża, działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 i 4 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z 12.1.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 707), ustalił łączne zobowiązanie podatkowe w kwocie 1757 zł. Podstawę opodatkowania stanowiły dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, w szczególności powierzchnia działki 834 m2, sklasyfikowanej jako tereny mieszkaniowe („B”), oraz powierzchnie użytkowe poszczególnych budynków: mieszkalnych, pozostałych i związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Jeden ze współwłaścicieli – J.G. – wniósł odwołanie, zarzucając istotne rozbieżności pomiędzy rzeczywistym stanem nieruchomości a danymi przyjętymi do opodatkowania. Wskazywał na zawyżenie powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych o ok. 300 m2 oraz nieprawidłowe określenie parametrów działki. Podnosił także, że organy podatkowe oparły się na – jego zdaniem – sfałszowanym postanowieniu sądu spadkowego, które było przedmiotem odrębnego postępowania.
Organy podatkowe są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży decyzją z maja 2025 r. częściowo uwzględniło odwołanie. Uchyliło decyzję organu I instancji w części, w jakiej podatek przekraczał kwotę 1436 zł, uznając, że doszło do zawyżenia powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych, i w tym zakresie umorzyło postępowanie. W pozostałej części decyzję utrzymano w mocy. Kolegium wskazało, że organy podatkowe są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków na podstawie art. 21 ustawy z 17.5.1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1151; dalej: PrGeodKart). Dane te mają charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 ustawy z 29.8.1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 111; dalej: OrdPU) i korzystają z domniemania prawdziwości do czasu ich zmiany w trybie właściwym dla ewidencji.
Organ odwoławczy podkreślił również związanie prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Łomży z 3.11.2022 r. w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku, wynikające z art. 365 § 1 KPC. Dopiero ewentualne wyeliminowanie tego orzeczenia z obrotu prawnego mogłoby stanowić podstawę do wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 7 OrdPU.
J.G. zaskarżył decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego, niezgodność ustaleń ze stanem faktycznym oraz bezpodstawne oparcie rozstrzygnięcia na danych ewidencyjnych i postanowieniu sądu spadkowego. Domagał się uchylenia decyzji w całości, przedkładając dodatkowe dokumenty mające potwierdzać jego stanowisko.
WSA oddalił skargę
WSA wyrokiem z 24.9.2025 r., I SA/Bk 244/25, Legalis, oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną. Sąd potwierdził, że zgodnie z art. 21 PrGeodKart ewidencja gruntów i budynków stanowi wyłączne i wiążące źródło danych dla wymiaru podatków, a organy podatkowe nie są uprawnione do samodzielnego badania zgodności tych danych ze stanem faktycznym ani do ich korygowania w toku postępowania podatkowego. Podważenie lub zmiana zapisów ewidencji może nastąpić wyłącznie w odrębnym postępowaniu przed właściwymi organami administracji geodezyjnej.
Sąd wskazał także, że prawomocne orzeczenia sądów powszechnych wiążą organy administracji publicznej i sądy administracyjne na mocy art. 365 § 1 KPC. Do czasu ich wzruszenia muszą być respektowane przy rozstrzyganiu spraw podatkowych. W konsekwencji zarzuty dotyczące niezgodności ewidencji z rzeczywistością oraz kwestionowanie skuteczności postanowienia spadkowego nie mogły odnieść skutku w ramach kontroli sądowo-administracyjnej decyzji wymiarowej.
Wyrok potwierdził utrwaloną w orzecznictwie zasadę, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest stan ujawniony w rejestrach publicznych, a nie faktyczny stan nieruchomości oraz zakończył spór oddaleniem skargi.
Wyrok WSA w Białymstoku z 24.9.2025 r., I SA/Bk 244/25, Legalis
Artykuł pochodzi z Systemu Legalis. Bądź na bieżąco, polub nas na Facebooku →
