Sprawa dotyczyła firmy, która zamierza zawrzeć umowę o świadczenie usług z radcą prawnym, prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą. Jej przedmiotem będzie świadczenie na rzecz wnioskodawcy usług pomocy prawnej, w szczególności sporządzanie i opiniowanie projektów umów, przygotowywanie opinii prawnych, sprawowanie pieczy nad dokumentami, opracowywanie pism dotyczących zatrudniania i zwalniania pracowników, ocena związanych z tym zagadnień prawnych oraz sporządzanie aktów wewnątrzzakładowych.
W zakresie świadczenia usług na rzecz wnioskodawcy osoba ta będzie miała zachowaną samodzielność. Będzie sama decydowała o treści udzielanych porad oraz kolejności zajmowania się napływającymi sprawami. Ma być natomiast rozliczana z efektów swojej pracy, w tym z jakości i terminowości wykonywania zadań. Wnioskodawca nie będzie natomiast wydawał poleceń dotyczących metod pracy ani doboru argumentacji.
Wykonanie obowiązków umownych przez osobę świadczącą usługi ma być obwarowane karami umownymi. Wnioskodawca nie będzie również narzucał godzin świadczenia usług, pozostawiając radcy swobodę w tym zakresie. Jedynie w wyjątkowych sytuacjach będzie oczekiwał jej udziału w spotkaniach biznesowych, których terminy zostaną dostosowane do innej strefy czasowej. Usługi będą mogły być świadczone z dowolnego, wybranego przez zleceniobiorcę miejsca.
Wnioskodawca zamierza udostępnić radcy prawnemu pomieszczenie biurowe, jednak korzystanie z niego pozostawi jego wyborowi. Nie będzie również udostępniał żadnego sprzętu, z wyjątkiem komputera, co jest podyktowane względami bezpieczeństwa. Wszelkie przerwy w świadczeniu usług będą bezpłatne, choć wnioskodawca zagwarantuje zleceniobiorcy 18 płatnych dni przerwy w roku kalendarzowym.
W swym wniosku przedsiębiorca wskazał, że w jego ocenie podstawą świadczenia usług przez radcę powinna być umowa o świadczenie usług. GIP uznał to stanowisko za prawidłowe.
Zdaniem GIP w opisie stosunków między przedsiębiorcą a radcą prawnym brak jest cech podporządkowania pracowniczego co do sposobu, czasu i miejsca świadczenia pracy.
Co więcej, osoba świadcząca usługi będzie rozliczana z efektów, co zbliża opisywany stosunek prawny do umów cywilnoprawnych. Ryzyko umowne zostanie przeniesione na radcę, o czym świadczą kary umowne, brak zapewnienia większości potrzebnego do pracy sprzętu oraz niepłacenie za nieobecności.
GIP podkreślił, że usługi będą świadczone w sposób ciągły, jednak wobec brzmienia art. 8 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, który dopuszcza wykonywanie tego zawodu na podstawie umowy cywilnoprawnej, nie można przyjąć, że samo występowanie tej cechy determinuje istnienie stosunku pracy.
Wnioskodawca będzie wprawdzie wymagał osobistego świadczenia usług przez zleceniobiorcę, a także zamierza zapewnić jej sprzęt komputerowy i zagwarantować 18 płatnych dni przerwy w roku, jednak te elementy, charakterystyczne dla stosunku pracy, nie mają, zdaniem GIP, charakteru przeważającego. Przemawia to za uznaniem opisywanej umowy za stosunek cywilnoprawny.
Decyzja GIP: UNP: GIP-26-286431 GIP – GPP.50.15.2026.6
Artykuł pochodzi z Systemu Legalis. Bądź na bieżąco, polub nas na Facebooku →
